Estudar filosofía, por que e para que? A filosofía é coma a psicoloxía pero de raros

Os maestros de filosofía nos Simpsons

Sen filosofía

A pirámide de Maslow e Aristóteles

Abraham Maslow, psicólogo estadounidense do século XX,  na súa obra A Theory of Human Motivation de 1943 expón unha teoría das necesidades humanas coñecida como a piramide de Maslow. Este psicólogo defende que conforme se satisfán as necesidades máis básicas, na parte inferior da pirámide, os seres humanos progresan cara ao desenvolvemento de necesidades e desexos máis elevados, na parte superior da pirámide. 

Dende a persectiva filosófica poderíamos darlle unha volta e buscarlle relación co concepto de autorrealización ou felicidade do eudemonismo de ética aristotélica, meta que atoparíamos na cúspide da pirámide de Maslow. Poderiamos establecer certo paralelismo entre a ética de autoperfeccionamento e a psicoloxía humanista de crecemento persoal.

 

Debemoslle esta suxestión a Paula Pose de 2º de Bacharelato, quen a recolle no seu traballo sobre a vixencia actual do aristotelismo.
Un saúdo.

NATUREZA E CULTURA. QUE NOS FAI SER O QUE SOMOS?

Estamos tendo problemas para enfocar o traballo proposto para a II Olimpiada Fifosofia. O asunto é que como aínda nos demos o tema de natureza e cultura, a xente que participades na actividade (ou facedes a foto para clase) non sabedes moi ben por onde movervos. Para axudarvos póño unhas ligazóns nas que se explica o tema sobre o que tedes que aplicar a vosas creatividades:

Natureza e cultura.
Natureza, cultura e sociedade.
Por que somos mais listos?
Finalmente, aqui tedes un vídeo moi entretenido que tamén pode aclararvoa algo:

INMANUEL KANT VAI AO CINE.

EMMANUEL KANT

A nova ciencia xurdida no século XVII da man de Newton, conduce directamente á Ilustración do s. XVIII.
O s. XVIII é chamado polos franceses o século das luces polo interese que esperta a razón: a razón é a clave do método correcto de coñecemento e o seu modelo, tal como demostrou Newton, son as matemáticas. O termo inglés Ilustración foi proposto polo propio Kant. 
Os ilustrados confían plenamente na capacidade racional humana para que o home poida gobernarse a se mesmo por se mesmo. Hai que superar a minoría de idade e atreverse a pensar por un mesmo. Nesta senso,Kant exclama: Atrévete a pensar! 

A continuación podedes ver o principio dá película " Les derniers jours d'Emmanuel Kant" (Os últimos días de Emmanuel Kant) do director francés Philippe Collin, rodada en 1994 La existencia de Kant está sincronizada completamente polos hábitos adquiridos ao longo dos anos. A marcha do seu mordomo vai sacudir esta vida tan ben planificada...

 

RENE DESCARTES

Discurso do Método

Para ben dirixir a razón e buscar a verdade nas ciencias

 

Se este discurso semella demasiado longo para ser lido duna vez, pode dividirse en seis partes: na primeira acharanse diferentes consideracións acerca das ciencias; na segunda, as regras principais do método que o autor buscou; na terceira, algunhas outras de moral que puido sacar daquel método; na cuarta, as razóns con que proba a existencia de Deus e da alma humana, que son os fundamentos da súa metafísica; na quinta, a orde das cuestións de física, que investigou e, en particular, a explicación do movemento do corazón e dalgunhas outras dificultades que atinxen á medicina, e tamén a diferenza que hai entre a nosa alma e a dos animais; e na última, as cousas que cre necesarias para chegar, na investigación da natureza, máis alá de onde el chegou, e as razóns que lle impulsaron a escribir.

 

 

As pretensións de Descartes son enormes, como podes ver. Edificar un coñecemento dende ás súas bases. Vexamos como o fai. Preme aquí para teres mais información.

Aristóteles.

                              

Non pode negarse, por conseguinte, que a educación dos nenos debe ser un dos obxectos principais de que debe coidar o lexislador. Onde queira que a educación foi desatendida, o Estado recibiu un golpe funesto. Isto consiste en que as leis deben estar sempre en relación co principio da constitución, e en que os costumes particulares de cada cidade afianzan o sostemento do Estado, polo mesmo que foron elas mesmas as únicas que deron existencia á forma primeira. Os costumes democráticos conservan a democracia, así como os costumes oligárquicos conservan a oligarquía, e canto máis puras son os costumes, tanto máis afiánzase o Estado

                                                                           Aristóteles: Política,, Libro 5

Preme aquí para saber mais do mestre pensador.

A Terra canta. E os seus sons foron captados cunha claridade sen precedentes grazas a dúas sondas da NASA non 2012.

Segundo os investigadores dá NASA, os sons proveñen dunha rexión do espazo coñecida como cintos Van Allen, cintos de radiación que rodean a Terra nos que partículas cargadas son atrapadas polo campo magnético do planeta. Eses cintos, son áreas en forma de anel nas que as partículas se moven en espiral entre os polos magnéticos.

Os radioafeccionados están afeitos a recollelo nos seus equipos, soan parecido aos cantos dos paxaros. Usualmente é máis doado escoitalos á mañá, polo que ás veces se refiren a estes ruídos como o 'coro do amañecer', comentou Kletzing, un dos científicos que construíu o instrumento receptor utilizado para captar o coro. A xente soubo do coro dende hai décadas, explicou.

Así soarían os cintos de radiación a un ser humano se en lugar de oídos tivésemos antenas, dixo, explicou o investigador.

PLATÓN: PRÁCTICA DE COMENTARIO GUIADO

-->

PLATÓN, texto 1República libro IV, 427e—435c

(...)
-Ben. Xa vimos, segundo parece,  tres calidades da cidade, e en canto á especie que resta para que a cidade alcance a excelencia ¿cal podería ser?. É evidente que a  xustiza.
(...)
Pois o que establecimos dende o principio que debía facerse en toda circunstancia, cando fundamos a cidade, segundo a miña opinión, é a xustiza ou unha especie desta. Pois establecimos, se recordas,  e moitas veces xa o repetimos, que cada un debía de ocuparse dunha soa cousa de entre as que concirnen á cidade, precisamente daquela na que estivese mellor  preparado por natureza.
- En efecto, dixémolo.
-E que a xustiza consiste en facer o que é propio dun, sen meterse nas cousas alleas, é algo que xa oímos a outros moitos e que nos dixemos repetidamente.
-En efecto, afirmámolo frecuentemente.
-Nese caso, amigo meu, a xustiza parece que consiste en facer cada un o seu. ¿sabes de onde o deduzo?
-Non, pero dimo ti.
-Ao meu parecer do que temos examinado, a moderación, a valentía e a sabedoría, o que resta por ver  na cidade, é o que da a todas aquelas calidades a capacidade de nacer e unha vez nacidas, permítelles conservarse, mentres pemaneza  nelas. E xa dixemos que se encontrabamos as tres, a xustiza sería a que restase.
-Por forza é así.
-Non obstante, se fose preciso discernir cal  destas calidades fará á nosa cidade mellor, resultaría difícil discriminar se consiste nunha coincidencia  de opinión entre os gobernantes e os gobernados, ou se é a conservación da opinión consonte á lei que hai entre os militares acerca do que debe ser temible ou non, ou a intelixencia  e a vixiancia entre os gobernantes; ou iso que fai mellor á cidade   consiste, tanto no neno coma na muller, no escravo coma no home ceibe, e no artesán, no gobernante e no gobernado, en que cada un se ocupe do seu, sen atender ao alleo.
-Dende logo, sería dificil. ¿Como non?
-Entón, segundo parece, en relación á excelencia  da cidade,  a capacidade de facer cada un o seu nela  pode rivalizar coa súa sabedoría, coa súa moderación e a súa valentía.(...)
-Pois un home xusto non diferirá en nada da cidade xusta en canto á idea da  xustiza mesma, senón que será semellante.
-Semellante, en efecto.
-Porén, unha cidade parece xusta cando os tres tipos de naturezas que existen  naquela fan cada un o seu; e pareceunos moderada, valente e sabia a causa dalgunhas outras afeccións e hábitos  deses mesmos tipos de naturezas.
-É verdade.
-Por conseguinte, querido amigo, estimaremos que quen teña eses mesmos tipos na súa alma, a causa das mesmas afeccións que aqueles, é ben merecedor de recibir os mesmos apelativos que a cidade.

PLATÓN; República libro IV, 427e—435c
Versión galega de M. Teresa Miñambres Gómez – I.S. Eduardo Pondal – Santiago de Compostela

PLATÓN TEXTO 1.

1. NON PODES FACER O COMENTARIO SEN TER UNHA IDEA DE FILOSOFIA DO AUTOR.
2. De que é o texto? Aque obra pertence o fragmento? Sitúa o autor crololoxicae espacialmente; da unperfil do filosofo ou da relevancia da súa filosofía; sitúa a obra no periodo correpondente e comenta algo do estilo en relación co método filosófico utilizado por Platón.
3. Rele cada una das tres opción de contexto. Relaciona cada unha delas co tema tratado no texto, nunha liña ou nun breve párrafo.
4. Indica o tema do texto e a que rama da filosofía pertence (ontoloxía, epistemoloxía, ética, política ou antropoloxía)
5. Analise guiado do texto.
   1. Posese dividir o texto en partes?
   2. Expresa nunha liña o que di o 1º párrafo, aclarando a que tres calidades se refire. Chamalle I1.
   3. No 2º párrafo, como define Platón xustiza? Chamalle I2.
   4. No 3º párrafo Platón afirma “a xustiza parece que consiste en facer cada uno o seu” Podes relacionar esta afirmación coa definición de xustiza?
   5. Define moderación, valentía e sabiduría.
   6. No 5º párrafo Platón ofrece varias opción. Relaciona cada una delas con una das virtudes.
   7. Que di Platón no 6º párrafo? Chamalle I3.
   8. Decide se I1, I2 e I3 son teses principais ou secundarias.
6. Desenrolo do comentario de texto:
   1. Como é que Platón chega a plantexarse o tema tratado no texto?
   2. Antes de explicar o contido do texto, cres que hai algo da filosofía de Platón que dabamos saber? Explicao.
   3. Fai un guión cos diferentes apectos da filosfía platónica que terías que tocar para explicar I1, I2 e mais I3.
   4. Ten Platón claro o tipo de polis que quere? Que sabes dela?
   5. Quen son os sofistas? Que pensarían deste modelo de polis?
   6. Platón rexeita a democracia? Sabes por que? Que argumentos utilizarías para convencelo de que a democracia pode funcionar? Lembra situarte nos paramétros do seu contexto.

Día mundial da auga.

O pasado xoves celebrouse unha xornada mási doDía Mundial da Auga. Cada ano por estas datas invitase aos diferentes Estados a dedicar este día ao tema con actividades concretas para o fomento da conciencia pública.

Esta celebración é coordinada pola Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura FAO. Este ano o tema será o da relación da auga e a seguridade alimentaria. Para o que programaronse tres eventos internacionaies importantes: o Foro Mundial da Auga, o Día Mundial e a semán Mundial do Auga. Todos abordarán as relaciones entre a auga e mais a producción de alimentos.

Porén, unha parte da cidadanía preocupada polo tema e excluída do foro celebra nas mesmas datas un foro alternativo que se chama asi precisamente: Foro Alternativo Mundial del Agua.

ANTROPOLOXÍA DO PARENTESCO I: O MATRIARCADO

Moitos antropólogos cren que a familia, entendida do xeito que sexa, é un grupo de persoas que cumple funcións vitais como o sexo, reprodución, educación, subsistencia. A prohibición de relación sexual entre persoas unidas por determinados vínculos de parentesco, e decir, o tabú do incesto, aplícase universalmente á familia, sexa nuclear ou extensa. As persoas pertencen a dúas familias, unha de orientación, onde nacen e se crían, e outra de procreación, na que ingresan mediante o matrimonio. Pero, quen manda na familia? Os homes ou as mulleres?

Imos empezar o tema do parentesco polemizando sobre o poder da muller, e decir, o matriarcado. Le o artigo ao que leva este enlace e despóis déixate sorprender polo que nos contan as mulleres chinesas do video que vai a continuación.

http://www.xatakaciencia.com/antropologia/mujeres-con-el-poder-de-hombres-i

XUÍZO A SÓCRATES

A figura de Sócrates, a súa vida e todo o proceso que conducíu á súa morte foi recreado no mundo da arte infinidade de veces. Aquí vos deixo un fragmento da película de O mundo de Sofía, baseada na obra do mesmo título, de Jostein Gaarder (en 1991), no que se recolle o xuízo e condena a Sócrates. 

Neste fragmento utilízanse imaxes da película Sócrates, que dirixiu Roberto Rossellini en 1971 e que tamén está accesible na rede. 

Espero que o disfrutedes!